ရင္နင့္ လက္ေဆာင္

(အႏိႈင္းမဲ့ ခ်စ္မိခင္ႀကီးအားဦးထိပ္ပန္ဆင္လ်က္)

အဲဒီ့ ေလာကဓံမွန္သမွ်ကို
ဆုတ္ျဖဲပစ္ႏိူင္ဖို႕
စိတ္ကိုျမေနေအာင္ ခြၽန္သ ထားလိုက္ၿပီ ။

အိမ္မက္ဆိုးေတြက လန္႔ႏိုးလိုက္ခ်ိန္တိုင္း
ဒီးဒီးက်ေနတဲ့ ေခြၽးစိမ္း႐ွင္႐ွင္မွာ
မ်က္ရည္ပူေတြ ပါ သြား စမ္း ပ ေစ..။

မငိုဘူး...
ဘယ္ေတာ့မွ မ ငို ေတာ့ ဘူး..
ညာလက္နဲ႔ သမီးႀကီးကို စာျပေပးေနရင္း
ဘယ္လက္နဲ႔ သားငယ္ေလးကို
ေခ်ာ့သိပ္ေပးလိုက္မယ္ ။

တစ္ခါတစ္ရံ... အ႐ိုင္းဆန္ေနခဲ့မလား....
ဒဏ္ရာရ သားေကာင္တစ္ေကာင္လို
မာန္ဖီသံေတြ ျပင္းထန္ေနခဲ့ၿပီး
ၾကက္သားအုပ္မႀကီးလို ဘယ္ သိန္း စြန္ ငွက္ ကိုမဆို
ရင္ဆိုင္ဖို႔ ရဲရင့္ေနခဲ့တယ္ ။

မိသားစု စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ
အတူတူ ေရခ်ိဳးဆင္းၾကဖို႔.....
သူ႕ကို ပ်က္ကြက္ခိုင္းလိုက္တာ
မေစာလြန္းဘူးလား ဘုရားသခင္ရယ္ ။

အခု ေမေမသီခိုင္းေနတဲ့
ပန္းပြင့္ေလးေတြဟာ
မင္းတို႔ ေဖေဖအတြက္ေပါ့ ကေလးတို႔.......
မနက္ဖန္ ေဖေဖ့ကို ဦးသြားညႊတ္ၾကရင္
မင္းတို႔ေလးေတြမွာ ဘယ္လို အနာတရ....မွ
႐ွိမေနၾကဘူး ဆို တာ ......
ေမေမ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္
တစ္ခုတည္း က်န္ေတာ့တဲ့ သက္ေသပါ ။

အိမ္ေခါင္မွာ မိုးေတြယိုတာက အစ
မီးဖိုထဲ ထင္းမ႐ွိေတာ့တာ အဆံုး
ကြၽန္မ.... ႐ုန္းေနရၿပီ အကိုႀကီးေရ... ။ ။
အိျႏၵာ

(ကလ်ာမဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ့ပါတယ္ ။ လေတြ၊ႏွစ္ေတြက.နာဂစ္ေနာက္ပါသြားလို႔ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့လို႔ပါ.။ )
ေမေမ့အတြက္လို႔ေရးျပီး..အားေတြနာေနခဲ့ရတဲ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေပါ့.။
၃၄ႏွစ္အရြယ္မွာ..ကေလးနွစ္ေယာက္နဲ႔ မုဆိုးမဘ၀အျပင္တစ္ျခားေသာကတနင့္တပိုးႀကီးနဲ႔က်န္ရစ္ခဲ့ရတဲ့
ေမေမ့အတြက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးကိုေပါ့ေပါ့ရႊတ္ရြတ္ႏိုင္ေနမွာပါပဲ။ေမေမကလည္း"မျပည့္စံုေသးပါဘူးေအ" တဲ့။
" ေသခ်ာတာေပါ့ေမေမရယ္ ေမေမခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡေသာကေတြနဲ႔ ေမတၱာတရားကို သမီးဘယ္လိုမွမွီေအာင္
ေရးႏိုင္စြမ္းရွိမယ္..မထင္ပါဘူး..
ဒါေပမယ့္သမီးေမြးေန႔ နီးလာေတာ့ ေမေမ့ေက်းဇူးတရားေတြ ေမတၱာေတြကိုပိုျပီးတမ္းတလြမ္းဆြတ္ေနမိလို႔
သမီးရဲ႔ blog ေလးမွာတင္လိုက္တာပါ..ေမေမ..။ "
" ေမေမေရ.."
ေမေမ့သမီးေလ...
အာရွတိုက္ရဲ႕ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းေပၚမွာ..
ကိုယ္ေမႊးခဲ့တဲ့မီးနဲ႔..ကိုယ္..
အလွ်ံတညီးညီးေလာင္ျမိဳက္လို႔...