ႏွွလံုးသား သိုက္စာ

ငါတို႔ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈေတြက

အဲဒီ့စာမ်က္ႏွာမွာ ရပ္တန္႔သြားခဲ့တယ္..

အမွန္တကယ္ လိုအပ္ခ်က္ေတြအရ
ျဖစ္သင့္လို႔ ျဖစ္တည္လာမႈေတြ
ဗီတာမင္လို သီး ေ၀ လို႕..

ေဟ့!
ငါတို႔ ကိုယ္ပိုင္ဒိန္ခဲကို...
ငါတို႔ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔႐ွိၿပီ..။

တန္းျမင့္ ခံစားခ်က္သဘင္ေတြ ဆင္ယင္က်င္းပၾက..
ယံုၾကည္မႈစားက်က္မွာ စိတ္ေတြလႊတ္ေက်ာင္းၾက..
အသက္ဓါတ္ကို စကားလံုးနဲ႔ မွ်ားျခင္းအထံုအေလ႔မွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ၾက..
ငါတို႔ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ေခတ္ကို
အသစ္အတိုင္း ႐ုပ္ႂကြင္းျဖစ္ေစဖို႔..
ကိုယ့္ ႏွလံုးေသြး ကိုယ္ မင္ရည္္လုပ္
ကိုယ့္ အေရခြံ ကိုယ္ ဆုတ္ျပီး စာ စီ ၾက..။
ဒီေနရာ မွာ....
ငါတို႔က..
အထက္တန္းစား ၀ဋ္နာကံနာသည္ေတြမို႔
၀မ္းတြင္းပါေမွာ္ေတြအတိုင္း
ပန္းမကိုင္ပဲနဲ႔လည္း က် တတ္ ၾက ရ မယ္ .။

ငါတို႔အတြက္
အႏုပညာဆိုတာ..အဆာခံႏိုင္ျခင္း သိဒၶိ
ေငြေၾကးဆိုတာ စိတ္တိမ္းေပြေအာင္ျပဳစားတတ္တဲ့ စုန္းကေ၀ေပါ့..
ေက်ာ္ၾကားမႈဆိုတာ တ႐ြ႐ြယားယံေစႏိုင္တဲ့ ဗိုင္းရပ္ပိုး....
ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာ မိုးသံၾကားတိုင္း ထပြင့္ျပခ်င္ေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေပါ့..
ေသခ်ာပါတယ္...
ငါ တို႔ အ တြက္ က
အဆင့္အတန္းဆိုတာ အနယ္က်ႏိုင္ျခင္း စာအုပ္စင္..
ေခတ္ ေပၚ က ဗ်ာ ဆို တာ ..
ငါတို႔ ႏွလံုးသားသိုက္ကို ညႊန္းဆိုျပလိုက္တဲ့ ၀ွက္စာကြယ့္...
ဒီေနရာမွာလည္း...
ငါတို႔ေတြက
အမွားအယြင္းေတြကို လက္ထိုးအံပစ္ရဲရမယ္..။

ကဲ ေရာင္နီလာရင္...
ျပဌာန္းခ်က္ျမစ္က်င္းကို ေရဆန္ ဆန္ဆန္ေလွာ္ခတ္ရင္း
ကိုယ့္သက္ျပင္းနဲ႔ကိုယ္ ႐ြက္ဖြင့္ထြက္ၾကစို႔...။

“ေဟး .....!!!!!!!!!”

တစ္ေလွလံုး.....
ငါး ခံုး မ ေတြ ခ်ည္း ။ ။


အိႁႏၵာ
(ဧျပီလ၊၂၀၀၈ ခုႏွစ္( အမွတ္ - ၁၇ )ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း)