အသံေၾကာင့္ ေသသြားရတဲ့ သီခ်င္း

ဓာတုေဗဒလြန္ သစ္သီး၀လံလို
ႀကီး ထြား ရင့္ သန္ သေလာက္ အရသာမ႐ွိဘူး
အကြက္ခ် စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ဥယ်ာဥ္မွာ
ႏွစ္႐ွည္စီမံကိန္းနဲ႔ ဖူး ၾက ပြင့္ ၾက ေပါ့....။
ဒီလိုပါပဲ....
အခု ငါ ခ်မ္းသာသမွ် စည္းစိမ္ဥစၥာအားလံုးဟာ
သူ႕ ကားဘီးတစ္လံုးစာ မ႐ွိသလိုမ်ိဳး
အခု သူ စီးထားတဲ့ ဖိနပ္က
တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ဘ၀လံုးစာနဲ႔ ညီ မွ် ေန တယ္ ေပါ့.......။
ဒီလိုပါပဲ....
႐ွိတာေလးနဲ႔ ၀ေအာင္ဖတ္ၿပီး
ရတာေလးနဲ႔ လွေအာင္ေရးတယ္ေပါ့..
ကာလေပၚ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔
ေခြၽးစက္စက္က်တယ္ေပါ့....။
ဒီလိုပါပဲ....
မ်က္၀န္းေတြကိုသင့္ေတာ္ရာမွာ ထူးခတ္ၿပီး
နားေတြကို မိုင္ေထာင္ခ်ီခရီးေ၀းထိ ႐ြက္လႊင့္ထားတယ္ေပါ့..
ႏွလံုးသားကို အဆာေျပသလို ေနရာခ်ထားၿပီး
ဦးေႏွာက္ကို ေျခပစ္လက္ပစ္ အိပ္စက္ခိုင္းတယ္ေပါ့..။
ဒီလိုပါပဲ....
အေပါစား ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြကို
အတင့္ရဲရဲ ျငင္းဆိုႏိုင္တယ္ေပါ့...
ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ေလးစားၿပီး
ကိုယ့္ အရိပ္ကိုကိုယ္ ဂါရ၀ျပဳတယ္ေပါ့.....။
ဒီလိုပါပဲ....
အႏုပညာဆိုတာ..
ႏွလံုးေသြးေတြ အနယ္က်ထားတဲ့ က်စ္စာခဲပါေပါ့..။
အႏုပညာသမားဆိုတာ...
ႏြံထဲမွာ နစ္ျမဳတ္ေနဆဲ ပတၱျမားတစ္ခဲပါေပါ့..။
ဒီလိုပါပဲ....
သူရဲေကာင္း ပံုျပင္ေတြကို
ေခါင္း အံုး အိပ္တတ္လာတယ္ေပါ့..
ေခတ္ေပၚသီခ်င္းသံစဥ္ကို
စည္း ၀ါး လိုက္ခ်င္္လာတယ္ေပါ့..။

ဒီလိုပါပဲ....
(ေနာက္ေတာ့လည္း..)
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာက
ဆိုက္ေဗးရီးယား ရထားကို ေစာင့္ႀကိဳေနတဲ့ ဘူတာ႐ံုေလး ပါ ကြာ..။

တျဖည္းျဖည္းအသားက်လာတဲ့ ေနရာထိုင္ခင္းမွာ
ရယ္ေမာသံေတြ အရည္အေသြးျပည့္မျပည့္ ဆိုတာအထိ
စဥ္း စား မ ၾကည့္ ၾက ပါ နဲ႔...။ ။

အိျႏၵာ

(ေရးျဖစ္ထားတာၾကာပါျပီ..။ သိပ္စိတ္တိုင္းမက်ေသးလုိ႔ သိမ္းထားျဖစ္ပါတယ္..။
ခုေတာ့ အဲဒီ့စိတ္တိုင္းမက်ျခင္းေတြကိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာတင္ေပးလိုက္တာပါ..။ )