တစိမ့္စိမ့္ခါးသက္ေနခဲ့တယ္

စိတ္ကို လက္တစ္လံုးျခား
လွည့္စားထားခဲ့ရတာလည္းၾကာျပီ..၊
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို
သင့္ေလွ်ာ္သလို ေနရာခ်ထားလိုက္ၾကေတာ့၊
အနာဂါတ္ဟာ
ခ်ဳပ္ရိုးအသစ္ဖိ အပ္ေၾကာင္းထပ္ကုတ္အက်ႌပါပဲ၊
ဒီေန႔အထိ
ေအာင္ျမင္ခန္႔ျငားတဲ့ သီတင္းတစ္ပုဒ္ဆာေလာင္တယ္.။

အခ်ိန္အခါက
ၾကိဳးတန္းလမ္းေလွ်ာက္ရာသီဥတုေပါ့.၊
ကမၻာကိုေတာေခ်ာက္ခံရေတာ့ အကမ္းအလွမ္းမွာ
သူတို႔လည္း..သူတို႔အပူနဲ႔ သူတို႔မီးနဲ႔..၊
ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲဆိုတဲ့
အေက်ာေပးခံႏွစ္ခ်ိဳ႔ေမးခြန္းမ်ား..၊
ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို
ဓါးနဲ႔ထိုးရမယ့္အျဖစ္သနစ္တစ္ခ်ိဳ႔ရွိလာမယ္.။

တြက္ဆမၾကည့္ရဲတဲ့ အရင္းအႏွီးမ်ားစြာနဲ႔
အေလ်ာ္ အစား...၊
အိမ္မက္မဟုတ္ ၊ ဒ႑ာရီမဟုတ္
ကစားနည္းမဟုတ္ ၊ လုပ္ဇာတ္မဟုတ္ ၊
ႏွလံုးသားဟာ..
ခံစားခ်က္ေတြအေပၚ ထံုထိုင္းမူးေမာ္လို႔ ၊
နာတာရွည္ေရာဂါေတြအတြက္
ေဆးမီးတိုဆိုတာေတြပဲရွိခဲ့ျဖစ္ခဲ့ ၊
အားလံုးဟာ..
အမွန္တရားရဲ႔ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြေပါ့.......ဟုတ္စ။

အက်အေပါက္မ်ားလြန္းတဲ့
သင္ခန္းစာေတြေလ့က်က္သင္အံ၊
တျဖည္းျဖည္း..တျဖည္းျဖည္းခ်င္း
ကိုယ္ရည္ေသြးတီးလံုးမ်ားကို နားယဥ္ေစေသာ ပညာရပ္၊
ေခတ္ေပၚရြာခ်ေနတဲ့မိုးကိုက
တစိမ့္စိမ့္ခါးသက္ေနခဲ့တယ္...၊
စနစ္တက်ႀကီး...
ေသေသသပ္သပ္ယိုယြင္းပ်က္စီး...၊
ဒီလိုပဲ..ေဆာက္တည္ရာမရလည္း.
တည္ေဆာက္ဖို႔ေနရာရွာၾကေပါ့...၊
အျမီးက်က္လို႔ အျမီးကိုဖဲ့ခ်င္ေနသူေတြလည္း
ဆႏၵအတိုင္းရွိပါေစ။

ငါတို႔နာက်ဥ္ေၾကကြဲျခင္းနဲ႔
တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက် ေမတၱာေရာင္ျပန္ေတြ..၊
ခင္ဗ်ားထပ္တိုးလိုက္တဲ့ေျခတစ္လွမ္းတိုင္းမွာကို
က်ိမ္စာသင့္ေနတာ...!၊
ခင္ဗ်ားအိပ္မက္ေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ား
ေသြးေလေခ်ာက္ခ်ားရဦးမွာ..၊
ဒါေတြဟာ..
စိတ္ဗဟိုမွာ.အနယ္က်ေနတဲ့ သစၥာစကား..သစၥာတရား.။

ကဗ်ာေတြဟာ..အတိတ္တေဘာင္ဆန္လြန္းလို႔
မနက္ဖန္အေၾကာင္းဒီေနရာမွာ ရပ္ထားလိုက္ဦးစို႔..၊

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အခုျငင္းဆိုလိုက္တဲ့ႏြားႏို႔ဟာ..
အခ်ဥ္ေဖါက္ႏွင့္ျပီးသားလို႔ ယံုၾကည္တယ္....။ ။

အိျႏၵာ (၂၈.၂.၂၀၀၉)