ဘာရယ္မဟုတ္ ေနာက္ထပ္မလဲြမေသြေရးမွၿဖစ္မယ့္ ကဗ်ာတပုဒ္

ဒီလို ေခါင္းစဥ္တပ္မိမွေတာ့

အခ်ဥ္ကမိေနၿပီေလ..မိတာေတြေရာ မမိတာေတြေရာ

ေရာေကာေသာေကာခ်ေရးဖို႕သာၿပင္ေပေတာ့

ေထြးၿပီးသားတံေတြး ၿပန္ၿမိဳရမွာ ရြံတတ္ ရွက္တတ္္သူဆိုရင္ေပါ႕။

ခပ္ေပါ႕ေပါ႕ပါပဲ..

ဘယ္သူဘာထင္ထင္ ဘာဂရုစိုက္စရာလိုက္လို႕

စိုက္ေနေတာ့ေကာ စိုက္လိုက္မတ္တတ္ ဘယ္သူကအေရးတယူ

ပန္းပင္ေလးတပင္စိုက္သလို အေရးတယူရိွတာလိုက္လို႕။

ၾကာခဲ့ၿပီ..

ေတာ္ေတာ့ကို္ ၾကာခဲ့ၿပီ

အိုင္းစတိုင္းရဲ့ ႏွိဳင္းရ ဓမၼ တရားကို အားနာမိလို႕သာ

အဲေလာက္ ၾကာၿပီလို႕ အလြန္အက်ဴး မဖဲြ႕လိုက္တာ

မဖဲြ႕ႏြဲ႕မိေအာင္ ဆီး ၀မ္းေအာင့္ သလို ေအာင့္လိုက္ရတာ

တကယ္ ေတာ့ ၾကာေတာင္းၾကာခဲ့ၿပီ။

ၾကာတိုင္းေေကာ… ကဗ်ာကေကာင္းၿပီတဲ့လား

‘ဖြတ္’……

ဖြတ္ကမွ သာဦးမယ္ ဆိုသလိုေပါ႕။

ညီမေရ…

ကဗ်ာဆိုတာ (အႏုပညာေမွာ္ရံု) ေတာနက္ထဲက

အခူးရအခက္ဆံုး ပန္းတပြင့္ပါပဲ၊

အားလံုးဟာ..

ကဗ်ာေရးသူ (ကဗ်ာဆရာလို႕ဆိုခ်င္ဆိုေလေတာ့) အေပၚမွာပဲတည္မွီေလတယ္၊

ခ်ီးမြန္း/ကဲ့ရဲ့ ခြန္နစ္ရက္ကိုေတာ့

အေရထူထူၿဖတ္သန္းနိုင္သူ ၿဖစ္ေကာင္းတယ္။ ။

ခင္ေအာင္ေအး

(ၿမန္မာစာရိုက္ေလ့က်င့္ခန္းတခုမ်ွသာ၊ ညီမအိျႏၵာ ကုိအမွတ္တရ ရည္ညႊန္းလိုက္ပါတယ္)

ကဗ်ာဆရာရဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းစာမ်က္ႏွာကို အမွတ္တရ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္..