ကမ္းေျခနဲ႔ အေခၚအေျပာေ၀းေနရတဲ့ ပင္လယ္

ပင္လယ္ဆိုတာမွာ
ေသြးဆူတတ္သူမိစၦာဆိုးေတြ ပုန္းခို
လိႈင္းပါးပ်ဥ္းေတြကို
ေၾကာင္လက္သည္းလို ၀ွက္၀ွက္ထားတတ္ေပါ့

ပင္လယ္ရဲ႕ အလွမ္းအကမ္းမျမင္ႏိုင္ျခင္း..အႏုပညာက
တစ္ဘက္မွာ ဘာရွိမလဲေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ဖူးေစခဲ့..။

ဘယ္ေတာ့ ပြင့္မယ့္ပန္းလဲမသိတဲ့ ပင္လယ္..ပါ
ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြမွာမွ..တိမ္ေတာက္ျပ
ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို ေရြးေရြးလွပတတ္ခဲ့တာ..

အဆံုးအစမဲ့..စီေမ်ာျခင္းသစၥာတစ္ခုသာ
ထီးထီးႀကီး…လိႈ္င္းထက်န္ရစ္တဲ့ ပင္လယ္…
သူ႔ အလြမ္းသူ မိႈင္းမလို႕
စုန္းမီးေတာက္ေတာက္ျပတဲ့ ပင္လယ္..
သူ႔ အနားသတ္နဲ႔သူ...ေ၀းလံလြမ္းဆြတ္ေနရသမွ်..
သူ႔မ်က္ရည္သူ မ်ိဳမ်ိဳ ခ်ထားရတဲ့ ပင္လယ္ေလ....

အဲဒီ့ပင္လယ္က ရြက္ၾကမ္းေရႀကိဳ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးနဲ႔..လဲ့ျပာ..
လရိပ္မွာ ဒီေရဆန္ဆန္က်ဴးေက်ာ္ရမ္းကားလို႔..
သႏၱာေက်ာက္ေဆာင္ေတြကို အခြင့္ရတိုင္းခတ္ထုတ္ဖို႔..
ရာဟုမွာ အနီေရာင္သမ္းတိုင္းလက္ခေမာင္းခတ္ျပတတ္ခဲ့ေပါ့..

ၾကမ္းၾကားေလၾကား
လိၽွဳ႕၀ွက္အပ္ေသာစကားေတြ ေဘာင္ဗင္ဆန္ေနတဲ့ ပင္လယ္
ဇီ၀ဇိုးေတြကို လက္ထိုးအန္ခိုင္းခဲ့တဲ့ ပင္လယ္
ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်သူေတြ..တက္စံုဖြင့္ ရြက္ကုန္လႊင့္ထြက္လာတဲ့ ပင္လယ္..
ေကာင္းကင္ကို မွန္တစ္ခ်ပ္လို..အရိပ္ၾကည့္ေနခဲ့ျပီး..
တိမ္ေတြကို ဖက္ရွင္ဆန္ဆန္ ခ်ဳပ္လုပ္၀တ္ဆင္ခ်င္တဲ့ ပင္လယ္ေလ

အဲဒီ့ပင္လယ္မွာ မက်က္ႏိုင္တဲ့ အနာတရေတြျမွဳတ္သတ္ခံခဲ႔ရ..
အဲဒီ့ပင္လယ္ဟာ မဆန္႔ရင္ကာ မ်ိဳခ်ထားရတဲ့
တစ္စံုတစ္ရာေတြနဲ႔ ကၽြက္ကၽြက္ငံခဲ့ရ
ပင္လယ္က…သူ႕အေယာင္ေဆာင္ ေတးသီခ်င္းေတြနဲ႔…
သူ႔သတင္းသူဆိုညည္းျပေနရဲ႕

ေခ်ာင္းေတြ ျမစ္ေတြက
သူတို႔ အညစ္အေႀကးမွန္သမွ်ကို
အာမနာပ လဲွက်င္းအခ် ခံေနရတဲ့ ပင္လယ္ပါ......

ေနာက္ဆံုးေတာ့
အဲဒီ့ပင္လယ္ရဲ႕ ကမ္းေျခမွာ.
ေရနာက်ေနတဲ့ စိတ္အေသေတြသာ.......
အတံုး...အရံုး....
က်ဆံုး...
က်န္ရစ္ခဲ့...


အိျႏၵာ(၂၃.၈.၂၀၀၉)

(အစ္ကိုကဗ်ာဆရာကိုသစ္ေကာင္းအိမ္ရဲ႕ ပင္လယ္ကဗ်ာကိုႏွစ္သက္မိပါသျဖင့္ အတုခိုးေရးသားပါသည္..။)