ပစၥဳပၸန္ေပၚ..ရပ္ရင္း..ေတြး...

ေသျခင္းတရားဆိုတာ
မ၀တ္ဆင္ရေသးတဲ့ ၀တ္စံုတစ္စံုပါပဲ
ရွင္သန္ေနထိုင္ျခင္းကေတာ့
ဆာေလာင္မႈေတြဖိသိပ္ထည့္လာတဲ့
ခရီးေဆာင္အိပ္တစ္လံုး..ျဖစ္ေနခဲ့.......။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔
မာနဆိုတာေတာင္..
မိုး စား...
ေန စား..
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာလည္း
ဆိုက္ေဘးရီးယား သြား ရထားရဲ႔
ဥ ၾသ သံ ဆန္ လာ ေပါ့..

ဒီေန႔လဲ..စိတ္ကို တိုင္တစ္၀က္မွာ လြင့္ထူလို႔....

အခ်စ္ဆိုတာ..က
အနမ္းရွိမွပြင့္လို႔လွတဲ့ ႏွင္းဆီဖူးပါ......ကြယ္...
အလြမ္းအေဆြးဆိုတာလည္း..
နာတာရွည္အဖ်ားေသြး...ေတြပါပဲ...

ဒီလိုပါ..ပဲ..................
ေသြးေလလွည့္ပတ္မႈမညီညႊတ္တဲ့...
အေတြး..အာရံုေတြကလည္း.ေညာင္းရိလို႕..

အတိတ္ဆုိတာ..
ရြဲကုန္သည္..ဆံုးရံႈးသြားခဲ့တဲ့
ေရႊ ခြက္ အ ေဟာင္း တစ္လံုးလိုလို......
အနာဂါတ္ဆိုတာ အခ်ဥ္ေဖါက္စျပဳေနတဲ့
အိမ္မက္ အရိအရြဲေတြလိုလို........

ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတာကေတာ့
ေခ်ာင္းေမ်ာင္းလုပ္ႀကံသူ
အျမဲေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့
ဇာတ္လိုက္...တစ္ဦးျဖစ္ေနခဲ့.....

အင္း.......
ဒီေန႔လည္း...........

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ကဗ်ာဆရာမတစ္ေယာက္
West Coast လမ္းမေပၚမွာ..
လမ္း ....ေလွ်ာက္....ဆဲ....။ ။


အိျႏၵာ (၁၈.၃.၂၀၀၉)

ကဗ်ာက နည္းနည္းေတာ့ ငံေနပါလိမ့္မယ္.းP ။
ခုခ်ိန္အထိလည္း တိုင္တစ္၀က္မွာလႊင့္ထူထားရတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက မရပ္မယ့္ရထားက ဥႀသသံလို မို႔ ဒီကဗ်ာေလး ထပ္တင္မိျပန္တယ္။