အေတာင္ပံအစံုကို ႐ုပ္ၿပီးေျမျပင္နဲ႔ ပစ္ေဆာင့္လိုက္သလိုမ်ိဳး
င႔ါရဲ႕ က်ဆံုးျခင္းက
အထိနာေပမယ့္ ခမ္းနားေနခဲ့တယ္။
ဒါဟာ မိုက္႐ူးရဲဆန္တာမဟုတ္ဘူး
သစၥာတရားကို ေသြးနဲ႔ ေရးခ်ယ္ျပလိုက္တာ
ဒါဟာ ႐ူးသြပ္မႈမဟုတ္ဘူး
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္
အရက္စက္ဆံုး သက္ေသတည္လိုက္တာ။
ေကာင္းကင္ဆီထိုးပ်ံလိုက္တဲ့
ေတာင္ပံဖ်ားက ဗ်ာပါရေတြက အစ
ေျမျပင္ဆီ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္တဲ့
မ်က္၀န္းအစံုက မ်က္ရည္ပူေတြ အလယ္
ေလထုထဲ ပဲ့တင္႐ိုက္သြားတဲ့
ႏႈတ္သီး၀က ရင္ကြဲနာသံ အဆံုး
အားလံုးဟာ တည္ၿငိမ္ ရဲရင့္ ေနခဲ့တယ္။
ဒါ ...ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ဒါ ...ကလဲ့စား
ဒါ ...အမွန္တရား
ဒါ ...ထြက္ေပါက္
ဒါဟာ... လြတ္ေျမာက္မႈ
အဲဒီေနရာမွာ....
ဓါးတစ္လက္နဲ႔ တရိရိ မႊန္းျဖတ္ေနသလိုမ်ိဳး
ဘ၀တိုင္း နာက်ဥ္ေနရမယ့္
ေနာင္တတရားေတြကို အပင္ေပါက္ေစရမယ္။
အဲဒီေနရာမွာ....
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ျပန္မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္
ကိုယ့္ လိပ္ျပာ ကိုယ္ ျပန္ျပန္လန္႔ေစမယ့္
ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုတာကို ေမာ္ကြန္းထူထားပစ္ခဲ့မယ္။
အဲဒီေနရာမွာ....
ေႏွာင္ဖြဲ႔ခ်ိဳျမိန္မႈေတြရဲ႕
အႏွစ္သာရ စစ္စစ္ကို သံခိတ္ေရးျပီး ခ်န္ရစ္မယ္။
အဲဒီေနရာမွာ....ေပါ့
ေသျခင္းတရားဆိုတာ
ထင္တာထက္ ေပါ့ပါး ေနခဲ့တာ။ ။
အိျႏၵာ
(အလကၤာ၀တ္ရည္ဂ်ာနယ္)
ဖုန္းထဲကေန "ေမာင့္" ကို ခဏခဏ ရြတ္ျပမိတဲ့ကဗ်ာေလးပါ..။
သူကလဲ..ဒီကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုပဲ စိတ္၀င္တစားေတာင္းဆိုတတ္ပါတယ္.။
ဒီကဗ်ာေလးအတြက္ သရုပ္ေဖၚပံုကို ကဗ်ာဆရာ၊ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္းနာ၊ပန္းခ်ီဆရာ
ကိုမိုးၾကယ္(ယိမ္းႏြဲ႔ပါး) ကခ်ီးျမွင့္ပါတယ္..။
ယိမ္းႏြဲ႔ပါးရဲ႕ထြက္ေပါက္တစ္ဖက္ကိုသြားသြားျပီး ပန္းခ်ီေတြ ဒီဇိုင္းေတြကို ေငးလိုက္.. သေဘာက်လိုက္ရတာေလ..။
