April 8, 2011

အလြမ္းႏွစ္သက္ရာ ရႈေမွ်ာ္ခင္း


-----------------

တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား ကိုယ့္ကို ဘယ္အရာေတြကို ႏွစ္သက္ေနတတ္ ႀကိဳက္ေနတတ္လဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးလာခဲ့ရင္ ေျဖဖို႔ေ တာ္ေတာ္ခက္ေနမိလိမ့္မည္။
ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ အရာေတြ ။ တစ္ေန႔ခ်င္းထဲက ၊ ရာသီဥတုေတြတိုင္းက ၊ သဘာ၀တရားႀကီးဆီက ၊ ႏွစ္စဥ္အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက ၊
ေနာက္..ကိုယ္ျဖတ္သန္းခဲ့ ဘ၀ထဲက ၊ ေနာက္ေတာ့ အခု လက္ရွိျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ဘ၀ထဲက ။

ဘ၀က အမွန္တကယ္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သလို အမွန္တကယ္ေနထိုင္လုပ္ပိုင္ႏိုင္ခြင့္ရရွိေနရဲ႕လား
ေနခြင့္ရ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခြင့္ရတာေလးအေပၚ ဒီလိုပဲ ႀကိဳက္ေပးလိုက္ရေတာ့တာလား၊ ႀကိဳက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာလား၊
အလိုက္သင့္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳးေလးေတာင္ ေျပာမထြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္ကသဟဇာတမျဖစ္ေတာ့ျပီလား..
တသီတတန္းေမးခြန္းေတြက မြန္းၾကပ္စရာေကာင္းလြန္း လွပါသည္။
တကယ္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ တာေတြကို တကယ္လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရေနရဲ႕လား...
အဲသည့္ေမးခြန္း ကို အထပ္ထပ္ေရရြတ္ေနမိေတာ့ ၀မ္းနည္းသလို ရွိလာမိခဲ့သည္.။

ဟုတ္တယ္..။
ကိုယ္က မနက္ခင္းေတြ ဒီလိုနည္းနဲ႔ မလင္းပခ်င္သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။

----------------------------

အျငိမ့္ေညာင္းဆံုး သံစဥ္တစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ထားသည့္တိုင္ေအာင္ ႏိုးစက္ဆိုသည့္ျမည္သံက နားကေလာစရာေကာင္းလြန္းေနသည္သာ။
ဒီလိုဆိုေတာ့ ကိုယ္တို႔ ဇာတိ ေတာျမိဳ႔ေလးမွာ ဘြန္ေတာ္...ဆြမ္းခ်က္ရန္ထေတာ္မူၾကပါ့ ဆိုသည့္ အသံနဲ႔ႏိုးထရေသာမနက္ခင္းေတြကို သတိရမိလိုက္သည္။
အထူးသျဖင့္ ခုလို ႏွင္းၾကြင္းေနေသးတဲ့ ေႏြဦး မနက္ခင္းေတြမွာ..ေပါ့..
အာရုဏ္ျခည္ အလင္း ေ၀ရီ၀ါး၀ါးထဲမွာ တန္းစီျပီးၾကြလာၾကတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို ေမေမက ဆြမ္းတစ္ဇြန္းခ်င္းခပ္ေလာင္းလို႔ ကိုယ္က ေက်ာင္းသားေလး ဖြင့္ေပးတဲ့ ဆြမ္းခ်ိဳင့္အံေလးထဲ ဟင္းေတြကို ထည့္လွဴလို႕ ။
ေနာက္ဆံုးဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ဆြမ္းအားလံုး ေလာင္းလွဴအျပီးမွာ သားအမိႏွစ္ေယာက္သား ေျမေပၚပံု႔ပံု႔ေလး ထိုင္ျပီးဦးခ်ကန္ေတာ့၊
တေရြ႕ေရြ႕ေ၀းသြားတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို မ်က္စိတဆံုးေငးေမာၾကည္ႏူးေနရတာမ်ိဳးကို သိပ္ကို သေဘာက် ႏွစ္သက္ခဲ့ရပါသည္..။

အခု ကိုယ္က ကတိုက္ကရိုက္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေအးစက္ေနတဲ့ က်ည္ဆန္ရထားတစ္စီးေပၚမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ခ်င္ဖတ္မိေနမည္ ။ ဖုန္းကေန Face book ၀င္ခ်င္၀င္ေနမည္။ ကြန္ျပဴတာဂိန္း ႏွိပ္ခ်င္ႏွိပ္ေနမည္။
ဒါမွမဟုတ္ ခုလို ကုိယ္ႏွစ္သက္ခဲ့တာေတြကို ျပန္စဥ္းေကာင္းစဥ္းစားေနမည္ေပါ့။

မနက္ခင္းစာအျဖစ္ ျငဳတ္ေကာင္းမုန္႔ဟင္းခါး အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းကို ၾကက္သြန္ဥပိုထည့္ေနာ္ ငွက္ေပ်ာပင္ပိုထည့္ေနာ္..နံနံပင္ပိုထည့္ေနာ္ေတြ ဆက္တိုက္ေျပာျပီး ေခါင္းမေဖၚပဲစားခဲ့ ႏွစ္သက္ခဲ့ရတာကို ျပန္ေတြးျပီး
မိုင္္လို တစ္ခြက္ကို စိတ္မပါလက္မပါ ေဖ်ာ္ေသာက္ရပါလိမ့္ဦးမည္။ ဗမာစာ စစ္စစ္ကလြဲျပီး ဘယ္လို ဘိုစာ တရုတ္စာ မွ ႏွစ္သက္လို႔မရသည့္ ကိုယ့္အဖို႔ ဒီႏိုင္ငံမွာ စားခ်င္စရာ ကလည္း ရွားပါးလြန္းလွသည္ေလ။

အဲဒီ့ေခတ္က ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္သား မနက္တိုင္းလိုလို ေမေမေပးသည့္ သံုးဆယ့္ငါးျပားနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲနဲ႔ ေနာက္ ဆႏြင္းမကင္း၊ ဘိန္းမုန္႔ စတဲ့ အခ်ိဳ မုန္႔တစ္ခုခု ၀ယ္စားႏိုင္ခဲ့ၾကသည္.။
ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္က ေမေမ မေသာက္ရလို႔ တားျမစ္ထားတဲ့ ေလွာ္စာကိုမွ တက္ညီလက္ညီ ႀကိဳက္တတ္ခဲ့ၾကေသး၏။

တစ္ေန႔သား ေလွာ္စာစားေနရင္း ေမေမနဲ႔ ပက္ပင္းမိၾကေတာ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္သား ေမေမ့ေရွ႔မွာ လက္ကေလးေတြ ပိုက္ျပီး ဒဏ္ေပးခံခဲ့ရဘူးေသးသည္။ မေအက မစားနဲ႔ဆိုတာကို စားၾကတယ္ဟုတ္လား..။ ဘယ္သူဦးေဆာင္တာလဲ ေျပာ ဆိုေတာ့ ၊ သားပါ သမီးပါ ဆိုသည့္ အသံက ျပိဳင္တူထြက္က်လာခဲ့သည္။
ျဖတ္ကနဲျပံဳးေယာင္သမ္းသြားတဲ့ ေမေမ့က မ်က္ေမွာင္တစ္ခ်က္ၾကဳတ္ျပီး မလိမ္နဲ႔ ဆိုေတာ့ မမ...ငါ စ ေျပာတာေလ..လို႔ ကိုယ့္ကို မန္မဲသလို လွမ္းေျပာလိုက္တဲ့ ၊ ေခၽြးမိတ္ေတြနီရဲေနတဲ့၊ ေမးဖ်ားေလး တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ လက္ပိုက္တာကို ရင္ေခါင္းအထက္နား မွာပဲ ပိုက္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ေမာင္ေလးကို ကိုယ္က ပိုခ်စ္သြားမိခဲ့သည္..။

အခုေတာ့ကိုယ့္ေမာင္ေလးမွာကအဲဒီ့တုန္းကသူ႔အရြယ္သားေလးတစ္ေယာက္ရွိေနခဲ့ေလျပိီ။
သူ႔သားေလးကေလွာ္စာေသာက္ခ်င္ပါတယ္ ေျပာလာရင္ ေမာင္ေလး ဘယ္လိုေျပာလိမ့္မွာပါလဲ..
ေမေမ့ေရွ႔မွာ ကိုယ္တို႔ လက္ပိုက္ေနခဲ့ရသလုိ သူ႔သားေလးကို ဒဏ္ေပးရက္ပါ့မည္လား..

အို ကိုယ့္အဖို႔ေတာ့ ေမေမ့ကို ေၾကာက္ခ်စ္ေနရျခင္းကိုလည္း သိပ္ႀကိဳက္ရတာပါပဲေလ..။

----------------------------

စပယ္နံ႔ အနည္းငယ္ပါသည့္ Incanto တံဆိပ္ေရးေမႊးနည္းနည္းဆြတ္မိေတာ့ ႀကီးႀကီးတို႔ အိမ္ေရွ႔ က စံပယ္ရံုေတြကို သတိရမိသည္..။
မိုးဦးေပါက္ညေနခ်မ္းေတြဆို စံပယ္ေတြက ခူးလို႔ မႏိုင္ေအာင္ဖူးေ၀ေနၾကျပီ ။ ၾကီးၾကီးကို စံပယ္ဖူးေတြ ကူခူးေပးျပီး အပ္ခ်ည္နဲ႔ သီေပးရတာေလးကို သိပ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ရေလသည္ေပါ့။
အိမ္ျပန္တိုင္း ႀကီးႀကီးက ဘုရားပန္းေပးလိုက္သလို ကိုယ္က ေမေမ့အတြက္ အရြက္ေလး စိမ္းေမွာင္ေနတဲ့ စံပယ္ခိုင္ ထြားထြားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးခူးခဲ့သည္သာ။

ေရေတြ တစိမ့္စိမ့္ စိမ့္အိုင္က်ေနသည့္ သဲေသာက္ေရအိုးေလးေပၚက ေငြေသာက္ေရခြက္ေလးေဘးမွာ ပန္းခက္ကို တင္ထားေပးလိုက္ေတာ့ ေရေတြေရာ အိုးေရာ ခြက္ေလးေရာ စံပယ္နံ႔ေတြႏွင့္သင္းပ်ံ႕လို႕ေနေတာ့သည္။
ေရခဲေသတၱာထဲက ေရခဲ လုလု ေသာက္ေရဗူးကို ထုတ္ေသာက္လိုက္တိုင္း ႏွီးေခ်ာနဲ႔ ယက္ထားတဲ့ အုပ္ေဆာင္းေလးကို ေခါင္းေပၚတင္ေဆာင္းလိုက္ျပီး ေအးစက္ေနတဲ့ သဲအိုးေရေလးကို တမက္တေမာ ေသာက္ခဲ့ရသည္ကို သတိရမိျပန္သည္။

အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုနဲ႔ဆင္တူ စံပယ္ေတြ မခို႔တရို႕ပန္ထားတဲ့ ေမေမ့ကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးစြာေငးေမာေနခဲ့ရပါသည္။ ေမေမက ဆရာမေတြ ထဲမွာ အလွဆံုးသိလားလို႔ ကိုယ္ ဆယ္ႏွစ္သမီးေလာက္က ေျပာခဲ့ဖူးသည္..။ အခု အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ အရြယ္ ေမေမ့ အနား ခဏ ေလးျပန္ေရာက္ခ်ိန္ေလးမွာ ပင္စင္နားနီး ေမေမ့ကို ေမေမက ဆရာမေတြထဲမွာ အလွဆံုးသိလားလို႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲေျပာမိလိုက္ေတာ့
ေမေမက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာေနခဲ့သည္..။

ေအးစက္စက္ ဟင္းေတြကို Micro wave ထဲထည့္ျပီး တိတ္တဆိတ္ စားေသာက္ရတဲ့ ညေနစာစားေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္က ဘာကိုမွ မေတြးေတာ့ပဲ အတင္း၀င္ေအာင္ မ်ိဳခ်ပစ္လုိက္မိသည္။
ဒီ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေလးကို ျမင္ေယာင္မိလိုက္ရင္ မ်က္ရည္က ေသခ်ာေပါက္ က်ရဦးမည္ေလ..။

----------------------------

မိုးရြာျပီးခါစ ေနေရာက္လက္လာေသာ ရႈေမွ်ာ္ခင္းေလးကို သိပ္ႀကိဳက္ပါသည္။ လန္းဆန္းလတ္ဆတ္သြားေသာ သစ္ရြက္ေပၚက ေရသီးေလးေတြဆီ ေနေရာင္ျခည္ထိုးေနပံုကို ႀကိဳက္ပါသည္။
ေကာင္းကင္ယံဆီမွာ သက္တန္႔တစ္စင္းသာ လင္းပြင့္လာခဲ့လွ်င္ ဘာမွကို ထပ္မလိုေတာ့တဲ့ ရႈေမွ်ာ္ခင္းတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ေနေတာ့မည္ေပါ့.။

ဒီအခ်ိန္ဆို သၾကၤန္ဖက္ဆြတ္မိုးရြာျပီး ေျမသင္းနံ႔ေတြ သင္းပ်ံ႕ကုန္ၾကျပီ။ မနက္ဖန္ဆို ေခါင္းရင္းက ပိေတာက္ပင္ႀကီးပြင့္ေတာ့မလား အဲဒီ့လို ရင္ခုန္ေမွ်ာ္ေမာရတာကိုလည္း ႀကိဳက္ခဲ့ရပါသည္။
ဒီအရပ္မွာေတာ့ ခုေနပူ ခု မိုးရြာနဲ႔ ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ အီေကြတာရာသီဥတုထဲမွာ အရြက္ေတြ အပြင့္ေတြေခၽြခ်မိလိုက္တိုင္း ျငဴစူခံေနရတဲ့ ပိေတာက္ပင္ၾကီးေတြက မ်က္ႏွာငယ္ေနၾကရွာသည္.။

ဒီႏိုင္ငံက အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြႏွင့္ အတင္းဖန္တီးျပီး ဘယ္လိုမွအနုပညာ မဆန္တဲ့ တိုင္းျပည္လို႔ ကိုယ္က လူႀကံဳတိုင္းေျပာေနမိခဲ့သည္။
ကမ္းေျခအတု လိႈင္းအတုေတြနဲ႔ ပင္လယ္ အတုမွာ ေပ်ာ္ေနၾကတာေတြ႕ေတာ့ ကိုယ္က သနားသလိုပင္ျဖစ္ေနမိေသးသည္။ ကိုယ္တို႔ႏိုင္ငံက ေခ်ာင္းသာလို ေငြေဆာင္လို ေမာင္းမကန္လိုဆို ဘယ္လိုေနၾကမလည္းလို႔ေတြးၾကည့္ေနမိျပီးမွ
ေအာ..အဲဒီ့ေတာ့လည္း ငါတို႔က ဘာလီ နီးနီးေလးပဲလို႔ ျပန္ေျပာခ်င္ေျပာၾကဦးမွာလို႔ ေတြးရင္ ၾကိတ္ျပံဳးေနရေသးသည္။

ကိုယ္တို႔ ျမိဳ႕ေလးဆီမွာက မိုးတြင္းဆို ေဗာင္ဗင္ဆန္ေနေအာင္ လွ်ံေနေသာ ဧရာ၀တီရွိသည္။ ေႏြရာသီ ျမစ္ေရေတြ က်ျပီး က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ တျပန္႔တေျပာ ေငြျပာေရာင္ သဲေသာင္ ေဖြးလြလြႀကီးလည္းရွိသည္။
အဲသည့္ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ခုန္ေပါက္ေျပးလႊားေနခဲ့ၾကသည္ကို သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့ပါသည္။
ကိုယ္က ေျခခံုေပၚကို သဲေတြ အုပ္ ျပန္ထုတ္ျပီး သဲအိမ္ လွလွေလးေတြ ေဆာက္ေတာ့ ေမာင္ေလးက ျမက္ပန္းေလးေတြႏွင့္ ဥယ်ာဥ္ေလးစိုက္ေပးသည္။ ေရအိုင္ေလးထဲမွာ ေမာင္ေလးက သစ္ရြက္စိမ္းေလွေလးကို ေမွ်ာေတာ့ ကိုယ္က လိႈင္းေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ေရြ႔လ်ားေစခဲ့သည္.။
ဟုိတစ္ဘက္မွာေတာ့ ဗန္ဂိုးေရာင္၀ါေနတဲ့ ေနၾကာခင္းေတြ..၊ ေနာက္ေတာ့ ေျပာင္းခင္း ေျမပဲခင္းေတြကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလ...
အဲဒီ့ အရိုင္းဆန္ဆန္ေလထုထဲ ဆံပင္ေတြ ထိမ္းသိမ္းမရေအာင္ ၀ဲလြင့္ေနသည္ကိုလည္းႀကိဳက္ခဲ့ရသည္ပဲေလ..။

ထိုေနရာေလးကေန မနီးမေ၀း အန္တီ၀င္းတို႔ ကိုင္းကြင္းကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ႏိုင္ေသးသည္။
ႏိုင္သေလာက္ သယ္သြားၾကဆိုေတာ့ ကိုယ္က သုတ္သခြားလို႔ ေခၚတဲ့ သခြားခ်ဥ္ အလံုးထြားထြားႀကီးေတြကိုပဲ စြပ္သယ္ခ်င္ေနမိခဲ့၏။
ဒီႏိုင္ငံမွာ သခြားသီးေတြကို အခ်ပ္လိုက္လွီးျပီး ပုဇြန္မက်က္တက်က္ႏွင့္ေရာေၾကာ္ထားသည့္ ခ်ိဳရဲရဲ စိမ္းေရႊေရႊ ဟင္းလ်ာကို ျမင္လိုက္တိုင္း ေျမပဲေလွာ္ေတြကို ေထာင္း ၊ ပုဇြန္ေတြကို သီးတံႀကီးနဲ႔ဖုတ္ထားတာေတြကို ေထာင္း၊ ငရုတ္သီးဆီေၾကာ္ႏိုင္းခ်င္းထည့္ျပီး ပင္စိမ္း နံေလး အုပ္ထားသည့္ ေမေမ့လက္ရာ သခြားသီးသုတ္ကိုခ်ည္း သတိရေနမိခဲ့သည္။
ကိုယ္က သခြားသီးသုတ္ကို စားရတာမေျပာႏွင့္ အနံကိုပင္ ႀကိဳက္လို႔ မဆံုးတတ္ခဲ့သူ။

ခုေတာ့ ကိုယ့္ခမ်ာက ကိုင္းကြင္းႀကီး မရွိဘဲ တိုက္အျမင့္ႀကီးေတြ ၾကားထဲက ေရစပ္နက္နက္မွာ...တစ္ေယာက္တည္း
မ်က္ႏွာတစ္၀က္ေလာက္အုပ္တဲ့ မ်က္မွန္နက္တစ္လက္နဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို ကာကြယ္ထားျပီး ထိုင္ေန ေငးေန ေတြးေနမိခ်ိန္တိုင္း
ကိုင္းပင္နံ႔ေတြကို ရလာသလိုလို ေလျပည္ရိုင္းေတြ တဟူးဟူး တိုက္လာသလိုလို ၊ ေဟး...ကေလးေတြ ေရလာခ်ိဳးၾကေတာ့လို႔ ေမေမ့ေအာ္ေခၚသံကို ၾကားေယာင္လာသလိုလို..
သဲတြင္းတိမ္တိမ္ေလးထဲမွာ စိမ့္ထြက္ေနတဲ့ ေရၾကည္ ေအးေအးေတြ..
ကိုယ္က တစ္ခါတစ္ေလ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေရပူေရေအးစက္ကိုျမင္ျပီး သဲတြင္းေရကို ႏွစ္သက္ခဲ့ရသည္ကို တမ္းတမိသည္လည္း ရွိခဲ့ေတာ့
ကဲ..ကိုယ္က ဘယ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တစ္ေလမွ မညည္းရဲေလာက္ေအာင္ ခံစားခ်က္မွာ မေရခြံပါးေနခဲ့ေလသည္တဲ့.။

----------------------------

ညဖက္ အားလပ္ခ်ိန္ေလး အင္တာနက္ေပၚက ေဇာ္ဂ်ီလက္ေရး ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္နဲ႔ စာအုပ္ေတြရွာေဖြ ဖတ္ေနရခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့ စာအုပ္ေပါင္းစံု ရွိတဲ့ ဘဘႀကီးရဲ႔ စာအုပ္စင္ကို သတိရေနမိသည္။ ကိုယ္တို႔ သားအမိဖြင့္ခဲ့သည့္ တက္လူဆိုသည့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးကို လြမ္းဆြတ္ေနမိသည္။

စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရတာ သိပ္ၾကိဳက္တာပဲ ဆိုသည္က ကိုယ္ရဲ႕ အခ်ိန္အခါ ေနရာေဒသ ရာသီမေရြးေျဖမည့္ အေျဖပင္ျဖစ္သည္။
ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕လို စာအုပ္အထူႀကီးကို ၀မ္းလ်ားေမွာက္ျပီးသည္းႀကီးမည္းႀကီးဖတ္ေနေတာ့ ဘဘႀကီးက သေဘာေတြ က်ေနခဲ့သည္။
ေရႊေသြး၊ေတဇ၊ မိုးေသာက္ပန္းတို႔ႏွင့္ ေမေမက စာဖတ္ဖို႔ေလ့က်င့္ေပးခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေငြတာရီ ၊ ရူမ၀၊ ေပဖူးလႊာ..ေနာက္ေတာ့...
စာအုပ္ေတြ..စာအုပ္ေတြ ေမေမက ဒါေလးဖတ္ ဟိုဟာေလးဖတ္ႏွင့္ေရြးဆယ္ေပးေတာ့ ကိုယ္က အငမ္းမရလို ဖတ္ခဲ့သည္။ ဒီလို ဖတ္ခြင့္ရေနသည္ကို ႀကိဳက္လိုက္ရတာေလ..။

ေမေမက ဦးႏု၏ ကာမတဏွာလို ၀တၳဳမ်ိဳးကို ဒါမ်ိဳးက မဖတ္နဲ႔ဦးဆိုျပီး ကိုယ္မမွီႏိုင္သည့္ အျမင့္မ်ိဳးမွာ တင္ထားတတ္သည္။
ရန္ကုန္ဘေဆြရဲ႕ ဗမာျပည္သားကို ဖတ္ ၊ စမ္းစမ္းႏြဲ႕(သာယာ၀တီ) ရဲ႕ တစ္ေကာင္တည္းပဲ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ကို ဖတ္။ မိုးမိုးအင္းလ်ားရဲ႕ ညီမေလးက အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္သတဲ့လားကို ဖတ္ ၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလးရဲ႕ ေသြးကိုဖတ္၊ နတ္ႏြယ္ရဲ႔ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းကိုဖတ္၊ ခင္ေဆြဦးရဲ႕ တို႔တိုင္းဌာနီကိုဖတ္ မစႏၵာရဲ႕ ဂ်ီေဟာသူကို ဖတ္...ေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ေဗဒါလမ္း ကဗ်ာေတြကို ဖတ္

၃တန္းေလာက္မွာ ကိုယ္က ၀တၳဳတိုေရးျပီး ေက်ာင္းနံရံကပ္စာေစာင္ပို႔ေတာ့ ေမေမနဲ႔အတူတူ ဆရာေတြက ရယ္ေမာေနခဲ့ၾကသည္..။
အို ေလးတန္းမွာပဲ ကိုယ္က ကဗ်ာေလးေတြ ေရးေနတတ္ျပီ.ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီ့ အခ်ိန္ကတည္းက ကိုယ္က စာေရးျခင္းကို ႏွစ္သက္ စြဲလန္းခဲ့ရသူျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မည္..။
ခ်ာတိတ္ကေလးက ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ခုထိသတိရေနမိသည္။ ဒီကဗ်ာေလးက ကိုယ့္ စိတ္ကို ေဖၚျပနိုင္ခဲ့သည္လား.
ဒီကဗ်ာေလး ကပဲ ကိုယ့္ကို တြန္းအားေပးေစခဲ့သည္လား...။ဘယ္အရာေတြ က ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ေသးေသးေလးကို ဒီကဗ်ာမ်ိဳးခ်ေရးျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့ေလသည္လဲ.၊ ေသခ်ာတာက ဒီကဗ်ာေလးကို ေဖေဖဆံုးျပီစ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ရဲ႕ေႏြလည္ရဲရဲမွာ ကိုယ္ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ျခင္းပင္.။
ဘဘႀကီး မွတ္စုေရးဖို႔ေပးထားေသာ ေဗဒါေရာင္ စာအုပ္ကေလးထဲမွာ အဲဒီကဗ်ာေလးက ကိုယ့္ကေလးလက္ေရးေလးေတြနဲ႔ ၀ါက်င္ေဟာင္းႏြမ္းစြာနဲ႔ ခုထိ ရွိေနပါေသးသည္။
ကဗ်ာေလးက

ဘ၀ဆိုတာ ဒီေရလိုပဲ
တက္ရင္တက္မယ္ က်ရင္က်မယ္
တက္ရင္လည္း မျမင့္နဲ႔
က်ရင္လည္း မနိမ့္နဲ႔
သူေဌးတလွည့္ ေခြးတလွည့္တဲ့
သူေဌးျဖစ္လည္း မျမင့္နဲ႔ တစ္ေန႕ ေခြးျဖစ္ဦးမွာပဲ
ေခြးျဖစ္ရင္လည္း မက်နဲ႔ တစ္ေန႔ သူေဌးျဖစ္ဦးမွာပဲ .......

ဒီေခါင္းစဥ္မပါ ဘာမပါကဗ်ာေလးကိုလည္း ကိုယ္က တယုတယႏွင့္ ခ်စ္စႏိုး ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေနမိပါသည္ဟု ေျပာဦးမည္သာျဖစ္ပါသည္။

----------------------------
စကားေျပာေဖၚ မရွိသူေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အြန္လိုင္းမွာ ရွိတဲ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စာေတြရိုက္ရင္း စကား၀ိုင္းဖြဲ႕မိေလတိုင္း ၊ အင္တာနက္ကေန သတင္းေတြ ဖတ္မိေလတိုင္း
ေရွးျဖစ္ေနာက္ျဖစ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ တဖြဲ႔တႏြဲ႕ တိတိက်က်ေျပာျပႏိုင္ေသာ ဘဘႀကီး၏ အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္ေတြကိုသတိရမိရျပန္သည္။
ဘဘႀကီးေျပာသမွ် မ်က္ေတာင္မခတ္ေအာင္ စိတ္ပါလက္ပါနားေထာင္ေနခဲ့မိသည္ကိုလည္း သိပ္ႀကိဳက္ရပါသည္။

ကိုယ့္ထက္ အသက္ ၇၁ ႏွစ္တိတိႀကီးေသာ ဘဘႀကီးကို အဖိုးေတာ္စပ္ေနရတာ ကိုယ္က ဂုဏ္ယူေနတတ္ခဲ့ေသးသည္။
ဘဘႀကီးမ်ား အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနလွ်င္ ကိုယ္က ေနရင္းထိုင္ရင္းေျမာက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနမိခဲ့၏။
ျဗိတိသွ်ေခတ္၊ဂ်ပန္ေခတ္၊ ပင္လံုညီလာခံ ၊ ေရာင္စံု ပါတီေတြ ေခတ္ ၊ျပည္သူပိုင္ေတြသိမ္းေတာ့၊ ဦးသန္႔အေရးအခင္း..၊ ေရႊမန္းတင္ေမာင္အေၾကာင္း ၊ အသံတိတ္ေခတ္က ရုပ္ရွင္ေတြ..အို..ႏိုင္ငံေရး ဘာသာေရး ၊ အႏုပညာ ပံုတိုပတ္စ ...ေတြ မဆံုးႏိုင္ေအာင္..။ နားေထာင္လို႔ မ၀ႏိုင္ေလာက္ေအာင္....။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ လုပ္ၾကံခံရတဲ့ ေန႔အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ကိုယ္က မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို႔ ဘဘႀကီးကဂဠဳုန္ဦးေစာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္လို႔စိုးရိမ္တႀကီး ေမးေတာ့ ဘဘႀကီးက သီးေအာင္ပင္ ရယ္ေမာေနခဲ့သည္။ဘဘႀကီးနာမည္ ဦးေစာကိုပင္ ကိုယ္က ေျပာင္းေစ့ခ်င္ခဲ့တာ ။
ဂဠဳုန္ဦးေစာက သမီးေမေမတို႔ ျမိဳ႔နားကေလ အုတ္ဖိုနားက ကိုင္းႀကီးဆိုတဲ့ရြာကေပါ့လို႔ေျပာသည္ကိုလည္း ကိုယ္က မႀကိဳက္ခဲ့၊ မျဖစ္ေစ့ခ်င္ခဲ့။

ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္က ေဖေဖမရွိသည့္ ေနာက္ပိုင္း ဘဘႀကီးကို ပိုျပီးတြယ္ကပ္ေနမိသလိုဖတဆိုးေျမးေလးႏွစ္ေယာက္ ကိုလည္း သူ႔သားရဲ႕ ကိုယ္စား ဘဘႀကီးက အခ်စ္ပိုခဲ့သည္ဟု ထင္ပါသည္။ကိုယ္ ရွာရွာေဖြေဖြေမးသမွ်အားလံုးကို ဘဘႀကီးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖေပးသလို ကိုယ္မသိတာေတြအားလံုး ဘဘႀကီးသိေနတာပဲလို႔ ကိုယ္က စိတ္ခ်လက္ခ်ရွိေနခဲ့၏။

ကိုယ္ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ ဘဘႀကီးက ၈၄ ႏွစ္ႏွင့္ ဆံုးပါးသြားေတာ့ ၀မ္းအနည္းဆံုးေျမးက ကိုယ္ပဲျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။
ဘဘႀကီးက ေရွ႔ျဖစ္မွာေတြ ႀကိဳသိေနသလို မွာၾကားလို႔ ပူပန္လို႔ မဆံုးေအာင္ ရွိသြားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ကိုယ္က ၁၉၈၆ မွာ ဆံုးပါးသြားတဲ့ ဘဘႀကီးကို ကုသိုလ္ကံေကာင္းသည္ဟုပင္ထင္ေနမိပါသည္။

ခုခ်ိန္ထိ ဘဘႀကီးေျပာခဲ့သည့္အထဲက ဘယ္ေတာ့ မွမေမ့ႏိုင္ဘဲ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ကန္ေနတာေလးကို အထပ္ထပ္ၾကားေယာင္ သတိရေနမိခဲ့သည္.။

ဘဘႀကီးေျပာခဲ့တာ တေဘာင္တဲ့ အတိတ္တေဘာင္တဲ့ တေဘာင္ဆိုတာ ေရွးျဖစ္မယ့္ဟာေတြအတြက္ ႀကိဳတင္ေဟာကိန္းတစ္ခုနဲ႔ ထားရစ္တဲ့ စကားပံုေတြေပါ့
ရွစ္ခုရွစ္ခု တရုရု
ကိုးခုမွာဆူ အိုးလိုပူ
ဆယ္ခုမွာ လူမတရား
ယဲ့သဲ့ၾကား ငါးတင္ တင္တဲ့ငါး ေၾကာင္စားတဲ့
ကိုယ္က ဘဘႀကီးရြတ္ျပသည့္ အဲဒီ့ တစ္ေဘာင္ေလးကို ၾကားေယာင္တိုင္း ေတြးမိေလသည္က

ရွစ္ခုရွစ္ခု တရုရု ဆိုတာက ၁၉၈၇၈လား ၁၉၈၈ လား ၁၉၉၈လား ၂၀၀၈လား ၂၀၁၈မ်ားလား...
ေနာက္ ဒီလိုပဲ
ဆယ္ခုမွာလူမတရား
၁၉၁၀ လား ၂၀၁၀ လား.....၂၁၁၀လား...၂၂၁၀လား...

အဲသလို မဆံုးႏိုင္သည့္ အေတြးေတြတစ္ပံုတစ္ပင္ႏွင့္ နားကေလာလြန္းလွသည့္နာရီကို ၀တၱရားမပ်က္ ႏိုးစက္ေပးလိုက္ရျပန္သည္။

ဒီလိုနဲ႔... ဒီေန႔လည္း အိပ္ယာ၀င္ရျပန္ျပီေလ ။ ။

----------------------------

အိျႏၵာ
(၉.၄.၂၀၁၁)

(ပန္ဒိုရာနဲ႔ ကေရတြန္ ေရးခိုင္းထားတဲ့ TAG ပါ။ ဒီစာေလးေရးျဖစ္သြားတဲ့ အတြက္ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း)



6 comments:

ေဆာင္းႏွင္းရြက္ said...

ေလွာ္စာ ဆိုတာ
ဘာကို ေၿပာတာလဲ ဟင္ ..
တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး ..

ခင္မင္လွ်က္
ေဆာင္းႏွင္းရြက္

အိျႏၵာ said...

ေကာက္ညွင္းကို အခ်ဥ္ေဖါက္ထားတာ ညီမ။
ဘိန္းဘင္းကေဇာ္ေလွာ္စာအရက္ ဆိုတာေတာ့ ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား.။ အဲဒီ့ ဟာေပါ့.။
သူက သၾကားရည္ရယ္ ေနာက္ ေဆးလံုးေလးေတြရည္စိမ္ျပီး ေကာက္ညွင္းကို အခ်ဥ္ေဖါက္လိုက္တာ..။ ေကာက္ညွင္းဖတ္ေလးေတြက ႏူးအိေနျပီး အရည္က ရွတတ ရီေ၀ေ၀ေလးေပါ့..

ဒါဆို ေမေမ ဘာလို႔ မေသာက္ေစ့ခ်င္တာလဲ သိေလာက္ျပီေပါ့..း)

ခင္မင္စြာ

အိျႏၵာ

★Craton said...

အဲ့အရြယ္နဲ႔ေလွာ္စာေသာက္သတဲ့ အံ့တာပဲ..

တီျဒာေရ.. ဖတ္လို႔သိပ္ေကာင္းတယ္.. ေဆြးေတးေတးေလး.. ႏုရွရွေလး..။
အေတြးေမ်ာေတြ၊ အတိတ္ေၾကာေလးေတြနဲ႔.. စာစုေလးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လြမ္းေနတယ္..။
အခုလိုမ်ိဳး တေမွ်ာ္တေခၚေရးေပးတဲ့အတြက္ ဟိုေန႔ကစိတ္ေကာက္ေနတဲ့ကိစၥေတာင္ ေပ်ာက္သြားျပီ။ သိပ္ေတာ္တဲ့ တီျဒာ း)

★Craton said...

မသကၤာလို႔ ထပ္လာဖတ္တာ.. ဟိုဟာမရွိေတာ့ဘူး.. :D
အမွတ္ေပးမလို႔ပါဆိုမွ..

ေမာင္ေလး said...

ဖတ္ရတာ ငယ္ဘဝကိုလြမ္းလိုက္တာအစ္မရာ...၊အစ္မတို့
က ၃၅ျပားေတာင္ရသလား...၊ကၽြန္ေတာ္တို့က တမတ္ထဲ..
ႏွီးေဖ်ာနဲ့ယက္ထားတဲ့အုပ္ေဆာင္းေလးကို ေခါင္းေပၚေဆာင္းျပီး သဲအိုးထဲကေရကိုေသာက္ရတာေလး
ကိုလြမ္းတယ္...၊ေျခခံုေပၚသဲအုပ္ျပီး အိမ္လုပ္တမ္းေဆာ့ရ
တာလြမ္းတယ္...၊ျခံတံခါးနားက ပိေတာက္ပင္ေလးကိုလြမ္း
တယ္...၊ေလွာ္စာလည္းလြမ္းတယ္...(ကၽြန္ေတာ္တို့ကေတာ့
အေမ့ဆီက ကပ္ေသာက္တာ...:))၊ေရြေသြးနဲ့ေတဇကို
လည္းလြမ္းတယ္...၊ဟင္း....:(((

eaindraomtt said...

ကိုေမာင္ေလးေရ..

တစ္မတ္ေခတ္ကို မွီေတာ့ အသက္ေတြ မတိမ္းမယိမ္းထင္ရဲ႕

အခုလို ကူ လြမ္းေပးသြားတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..